Het was natuurlijk een hoop geregel om het geld bij elkaar te krijgen om daadwerkelijk te kunnen gaan. Helaas was er (of zo dacht ik) niet genoeg geld om in het hotel te verblijven waar het congres gehouden werd. Dat was namelijk $100 per nacht en ik zou er minimaal 5 nachten moeten slapen. Dus ik verbleef met nog 4 andere studenten in het hostel. Was een toestand! Ik heb ... of moet ik zeggen ... had nog nooit slechte ervaringen met hostels gehad, maar dit was echt niet leuk. Misschien was het deels omdat ik nuttige dingen te doen had overdag en daarom niet waardeerde 's nachts om 3uur keihard lallend wakker gemaakt te worden, maar misschien had het ook iets te maken met het feit dat er een opiatenverslaafde in het hostel zat en dat er nergens (behalve de badkamer) sloten zaten. Alles en iedereen kon gewoon dag en nacht het hostel binnen en ook de kamers! Ik heb dan ook de hele tijd met mijn waardevolle spullen op mijn rug gelopen wat mij de bijnaam de slak opleverde.
Maar goed, leukere dingen: fytolieten. Eindelijk hoefde ik eens niet uit te leggen wat het nu eigenlijk zijn en wat hun toepassing is en tekortkomingen. Over het algemeen waren er hele leuke praatjes. Sommige mensen kunnen nu eenmaal beter presenteren dan anderen (die er net bij staan alsof ze een grafrede oplezen!). Ik hoefde pas op de derde dag om 9uur te presenten. Eerst baalde ik een beetje, omdat ik dan nog langer in spanning zou moeten zitten. Maar uiteindelijk was ik blij dat ik de kans had om het publiek en het niveau van de andere praatjes een beetje in te schalen. Al met al ging mijn praatje best goed. Het kwam er in ieder geval als een lopend verhaal uit en ik hoefde niet continue naar mijn aantekeningen te kijken. Vooral de Fransen en de Spanjaarden hadden daar nogal last van; zij lazen vaak hun volledig uitgeschreven verhaal gewoon woord voor woord op. Da's niet echt fijn om naar te kijken (doe me dan maar een kopietje van die lap tekst die je nu voor je hebt). Misschien zijn ze gewoon heel zenuwachtig, maar ik denk dat het deels ook voortkomt uit onzekerheid wat betreft de Engelse taal. De meesten zijn er zich er behoorlijk bewust van dat ze een heel zwaar accent hebben in het Engels. Eigenlijk is het vragenrondje het leukst, want dan kunnen ze niet meer voorlezen en blijken ze ontzettend veel te weten en heel natuurlijk te kunnen spreken, zij het met een zwaar accent.
Mijn vragenrondje was leuk. Kreeg complimenten en leuke vragen. Een van de mensen die mij een compliment gaf (een behoorlijke fytoliet-hotshot) maakte nog wel even een domme opmerking. "Huh, volgens mij ben je de eerst die uit vast gesteente fytolieten heeft weten te halen". Ahum, mijn ogen dwalen richting Caroline en zeg voorzichtig, "Nou, volgens mij zijn er toch wel minstens een handje vol papers die dat ook al beschrijven hoor" (zie Caroline achter in de zaal knikken), OOPS!
Nadat alle presentaties waren afgelopen, moest er nog een hele, hélé belangrijke business meeting plaatsvinden. Dat had de dame die het congres mede organiseerde wel 5 keer gezegd. En waar ging het nu om? De Society for Phytolith Research moest ontbonden worden. En waarom? Omdat een lid nogal wat wrok koesterde jegens ... andere leden, de fytolietengemeenschap, de wereld (zeg het maar, ik weet het ook niet) heeft hij de naam Society for Phytolith Research gedeponeerd en gedreigd met gerechtelijke stappen als iemand de naam nog durfde te gebruiken. Ook had hij mensen beticht van fraude en dreigde hij mensen uit het land te laten zetten. Veel negativiteit dus. De oplossing? De Society for Phytolith Research opheffen en de International Society for Phytolith Research oprichten. En nu staat er in de statuten dat als je je niet weet te gedragen, dat je er door de andere leden uit de Society geknikkerd kunt worden. Na dit historische moment hebben we met z'n alleen gezellig gegeten. Echt laat konden we het niet maken, want we moesten de volgende dag weer vroeg op voor de field trip.
De field trip was leuk, misselijkmakend hoog en bochtig, maar leuk. Van zeeniveau naar zo'n 3700m is even wennen.
No comments:
Post a Comment