14 dagen op de Pacific Crest Trail + weekje lanterfanteren

Na mijn qualifying exam wilde ik graag weg. Op vakantie. Probleem was echt dat Ate slechts 7 dagen vakantie heeft opgebouwd. En hier kun je niet in het negatieve gaan als het op vakantiedagen aankomt. Dus het was kiezen of delen. Of alleen en langer weg, of samen en korter. De oplossing? Ik 2 weken alleen en dan met Ate nog een weekje er achteraan.

Het mag geen geheim zijn dat ik van wandelen hou en laat de bergen hier nu om de spreekwoordelijke hoek liggen. Een van de weinige plekken waar je met het openbaar vervoer kunt komen is Yosemite. En dan via Yosemite naar Tuolumne Meadows. Ik zou aanhaken op waar de Pacific Crest Trail zich weer loswurmt van de John Muir Trail. En het John Muir Trail deel had ik in 2008 al gezien.

Met zo'n 18kg in de rugzak (10 dagen eten in een bear canister is zwaar!) vertrok ik richting de Sierra's. Drie uur in de trein van Emeryville naar Merced, 2+ uur Merced naar Yosmite en toen nog eens 2+ uur van Yosemite naar Tuolumne. Om de hoek betekent dus dat je daar een volle dag mee kwijt bent.

In Tuolumne Meadows op de backpackers campsite geslapen waar ik om 6 uur wakker geblaft werd door een #$%@ tekkel! Die krengen hebben we thuis (de buren) ook! Grrr ... Ik had knallende hoofdpijn door de hoogte, dus dat hielp ook niet echt. De eerste mijlen waren makkelijk. Zo makkelijk dat ik de eerste paar uur het pad met een continue stroom aan dagjes mensen moest delen. Als snel ging het flink omhoog en lieten we de ijsjes-eters achter ons.

Om een lang verhaal wat korter te maken: de eerste dagen waren loodzwaar. Zelfs de doorgewinterde PCT hikers (die op dit punt als zo'n 2 maanden onderweg zijn) liepen te mopperen. Overal zijn muggen en met biologisch verantwoorde muggenmelk helpt voor geen meter. Mijn rugzak is loodzwaar en vraag me ernstig af waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben. Moet ik omdraaien? Nee, daar ben ik uiteindelijk te koppig voor gebleken.

Na een aantal dagen blijk ik ongeveer synchroon te lopen met een stel sympathieke PCT hikers. Gut Feeling was ook duidelijk op zoek naar gezelschap en het was voor mij ook bijzonder welkom. De eerste dag dat we samen liepen, hebben we 22 mijl (35km) gedaan! Mijn kaarten waren in mijlen, daarom weet ik de mijlen beter dan de kilometers.

Gezellig avondeten, lunchen en kamperen is goed voor het humeur. Samen liften naar een dorpje voor 'echt' eten, was ook leuk. Dat liften was nog in zo verre spannend dat er de volgende dag een fietsrace gehouden zou worden waarvoor de weg afgesloten zou worden. We moesten diezelfde dag dus nog terug naar de trail zien te komen anders zouden we een dag vastzitten in Markleeville. Maar zowel op de heen- als teruglift konden we met zijn vieren in 1 keer mee. Lang leven de veel te grote auto's van Amerikanen.

Ik had nog een resupply bij Echo Lake. Daar zit in de zomer een postkantoor letterlijk aan de trail. Een extra bevoorradingspakketje van mezelf en een verrassingspakketje van Ate met allemaal eetbare dingen, YUM!

Via Echo en Aloha Lake terug de bergen in. Wat een wind! Om gek van te worden. De mensen met wie ik de afgelopen dagen samen had gelopen, zijn allemaal in South Lake Tahoe om bij te komen en bij te eten. Op Caveman de tentstok-loze Canadees na, zou ik hen niet meer zien.

Vanaf Echo Lake was het nog zo'n 4 dagen naar Donner Pass. Met Lake Tahoe rechts van mij en de kaal gekapte skihellingen in het vizier naar via Donner Pass naar Soda Spring gemarcheerd. Daar zou Ate mij komen halen. En dat deed ie, precies op tijd!  
 

De eerste PCT Trail Marker (zitten altijd op plekken waar ze niet nodig zijn en vv.)

Mijn nieuwe TarpTent Contrail, 750 gram aan bug free heaven

Mental note to self: Beren? Check!

Niet al het water is drinkbaar. Muggenlijken, modder en een dikke laag pollen, daar ga ik mijn filter niet mee lastig vallen.

Lake Dorothy, met de gele golven (dikke laag pollen)

En waar water is, zijn muggen. Dit heet nu 'hiker chique'

Levitt Ridge richting HWY108, heet, winderig een een beetje eenzaam.

Want een maanlandschap!

Caveman, Gut Feeling, Green Machine (niet op de foto) en ik liften naar Markleeville voor echt eten.

REAL FOOD! (foto van Caveman)

Bergbloemen

Fire Fighting Kiwi's, Wiki (Hamish) en Shackle (Peter)

In het berenbos

Sierra Primrose, kennelijk nogal zeldzaam ... behalve dan dat veld met 100-en waar ik deze foto nam (vlak bij Tahoe)

Slecht weer bij Tahoe, regen, wind en onweer. Oh joy!

Omdat alles onder een laag pollen zit, drijven er kleine gele 'oogjes' op de waterdruppel op de lvbedsto

216 mijl (347km) verder en er is licht aan het einde van de tunnel; de volgende sectie ... die ik niet mer zal lopen :-(

Wachtend op Ate in Soda Springs vermaak ik me met the local wildlife

Yoepie! Ate!

Samen via Lake Tahoe (douche! Yes!) en via Reno NV naar Lassen. 'T is heet en gortdroog.

Op een rest area kennis gemaakt met Elissa en Lula (rechts), die wilde wel wildkamperen met ons (want alleen vond ze een beetje eng).

Mt Lassen in Lassen Volcanic National Park

Bumpass Hell, kokende modder en sulfur spuwende geisers, super cool!!

Scratch and sniff?

Een van de coolste dingen die ik ooit van moeder natuur gezien heb!

Happy hikert!

'T is, 't is .... en schaap!

Vlak boven Drakesbad ranch, met stomende zwavelwaterstroomje

Boiling Spring Lake, niet toeristisch (je moet nl. er naar toe lopen) maar wel een gaaf gezicht (en geluid! en geur!)

In de Trinity Alps, waar het 33+ Celsius was, poeh ... met volle bepakking geen lol aan.

Ain't he cute?

No, he ain't. Kijkt ie niet genoegzaam? Komt omdat ie lekker op Ate's tas zit te plassen!

Ate ziet Mt. Shasta in de verte.

Geknaag in de nacht, wat is dat toch? Een porcupine met een zoutgebrek en een nylon overschot, grrr!

Alle eendjes ... valderalderie

Op weg naar Mt. Shasta, imposante vulkanische pukkel

Car camping in een National Forest, werkelijk FANTASTISCH!

Ate is blij om in Burney Falls State Park te zijn.

En geef toe, da's best indrukwekkend!

Diatomite, een silicaatrijk gesteente (van diatomeeën) tot een poeder verworden.

Terug gereden via Lassen. Geen zin in de I5 en een douche (en telefooncel) lokte. Roadside geology, precies zoals Amerikanen het het liefste zien.

Al met al een hele goed vakantie, met een klein zwart randje. We hoorden op thuiskomst dat Ate's oma was overleden. Zat er al wel aan te komen, maar toch ... treurig.